Ανακηρύχθηκαν το 2007 επισήμως ως η «πόλη των μανιταριών», μια ταυτότητα με βαθιές ρίζες, καθώς η συλλογή άγριων μανιταριών βοήθησε τους κατοίκους να επιβιώσουν σε δύσκολες εποχές. Σήμερα, η παράδοση αυτή στεγάζεται στο πρώτο Μουσείο Μανιταριών στη Λάβδα και ζωντανεύει μέσα από φεστιβάλ γευσιγνωσίας, σεμινάρια μυκητογνωσίας και αδελφοποιήσεις με πόλεις του εξωτερικού που μοιράζονται το ίδιο πάθος.

Το μανιτάρι αποτελεί πλέον έμβλημα-σύμβολο της πόλης των Γρεβενών και διακοσμεί πάρκα, πλατείες και κόμβους, δίνοντας αμέσως το στίγμα της τοπικής κουλτούρας.

Ή πλατεία του Ρολογιού, όπως τη λένε οι ντόπιοι, με το ιστορικό Ρολόι, είναι το σημείο συνάντησης όλων, γεμάτη ζωή, καφέ και τσιπουράδικα. Κάθε Παρασκευή μετατρέπεται σε χώρο υπαίθριας αγοράς με δεκάδες πάγκους προϊόντων και μία φορά το χρόνο (αρχές Οκτώβρη) στήνεται εκεί το μεγάλο παζάρι της περιοχής. Οι παράλληλοι και κάθετοι πεζόδρομοι της πόλης μάς επιτρέπουν να περιηγηθούμε στην τοπική αγορά χωρίς την όχληση των αυτοκινήτων, ανακαλύπτοντας μικρά εμπορικά καταστήματα, εργαστήρια ζαχαροπλαστικής και τοπικά μεζεδοπωλεία.

Ένας από τους δημοφιλέστερους χειμερινούς προορισμούς στην καρδιά της Πίνδου. Συνδυάζει 18 ποιοτικές πίστες όλων των επιπέδων, εξαιρετικό φυσικό χιόνι για σκι και snowboarding, και κατάλευκες διαδρομές ανάμεσα σε αιωνόβια ρόμπολα με θέα τις επιβλητικές κορυφές της Πίνδου.

Τοποθεσία που βρίσκεται ανάμεσα στην Αλατόπετρα και το Πολυνέρι Γρεβενών και φιλοξενεί τα ερείπια μιας οχυρωμένης αρχαίας ακρόπολης της χώρας των Τυμφαίων (4ου αι. π.Χ.), με σπουδαία ευρήματα όπως ο μακεδονικός ναός δωρικού ρυθμού και η πανοραμική θέα προς τις κορυφές της Βασιλίτσας και του Όρλιακα.

Το ορεινό χωριό σε υψόμετρο 1.250 μέτρων, που «φαντάζει αναπόσπαστα δεμένη με το χιονοδρομικό κέντρο επάνω στη Βασιλίτσα». Δημιουργήθηκε από τη συνένωση των οικισμών «Μπίγκα» και «Πινακάδες». Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου (κτίστηκε το 1810), το πέτρινο Δημοτικό Σχολείο του 1933 και οι αιωνόβιες πέτρινες βρύσες όπως η «Ματσάλι» είναι από τα σημαντικότερα αφηγήματα του χωριού.

Η «Αετοφωλιά της Πίνδου», κεφαλοχώρι με ωραία παλιά και καινούρια σπίτια, ριζωμένο κάτω από τους επιβλητικούς βράχους του Όρλιακα. Το δίτοξο, ασύμμετρο πέτρινο γεφύρι πάνω από το ρέμα της Βελονιάς είναι ένα από τα πανέμορφα δεκαεννέα που κοσμούν το νομό Γρεβενών.

Δυτικά της πόλης των Γρεβενών, στο γραφικό Δοτσικό, ένας γιγαντιαίος πλάτανος και ένα πέτρινο γεφύρι δεσπόζουν ακριβώς στη μέση του χωριού, ενοποιώντας τους δύο μαχαλάδες πάνω από το κελαρυστό ρέμα.

Ένα ιστορικό χωριό του 17ου αιώνα, γνωστό για τα δύο πέτρινα γεφύρια του: του ΑζίζΑγά (1727), που είναι το μεγαλύτερο στη Μακεδονία, και των Καγγελιών, που ένωνε παλαιότερα τους γύρω οικισμούς. Το καταπράσινο φυσικό τοπίο, τα πεζοπορικά μονοπάτια και ο ποταμός Βενέτικος συνθέτουν έναν ιδανικό προορισμό για αναψυχή και ηρεμία.

Χτισμένο στα 980μ. κάτω από τον Όρλιακα, αποτελεί ανακηρυγμένο τόπο ιδιαίτερου φυσικού κάλλους και ιστορικής σημασίας. Στα αξιοθέατά του ξεχωρίζουν το μεταβυζαντινό μοναστήρι της Κοίμησης της Θεοτόκου, ο Ι.Ν. του Αγ. Αθανασίου (1800) και το δημοτικό σχολείο του 1930. Φημίζεται για τα ντόπια φασόλια, την κατσικίσια φέτα και το τσίπουρο, καθώς και για τη θερμή, αυθεντική φιλοξενία των κατοίκων του.

Παλαιοντολόγοι ανακαλύπτουν τους μεγαλύτερους χαυλιόδοντες μαμούθ που βρέθηκαν μέχρι τότε (1997) στον κόσμο. Το 2007, τα λείψανα ενός ακόμα απολιθωμένου ζώου υπερτόνισαν το διεθνές ενδιαφέρον για τη σπουδαιότητα της περιοχής της Μηλιάς. Οι μεγαλύτεροι χαυλιόδοντες στον κόσμο, καταχωρημένοι στα ρεκόρ Guinness, έχουν μήκος άνω των 4 μέτρων.

Τα όρια των νομών Γρεβενών και Ιωαννίνων είναι ένα σημείο ενότητας για τα βλαχοχώρια της Πίνδου. Η Σαμαρίνα ξεχωρίζει ως το ψηλότερα χτισμένο χωριό της Ελλάδας που κατοικείται μόνιμα. Εκεί θα δούμε πετρόκτιστα σπίτια με κόκκινες τσίγκινες σκεπές, ιστορικούς ναούς όπως τον Προφήτη Ηλία (1795) και τη Μεγάλη Παναγιά με το δέντρο στη στέγη της, αλλά και παραδοσιακά μαντάνια και ντριστέλες στις παρυφές του χωριού. Λίγο νοτιότερα ξεχωρίζει η ιστορική Μονή της Αγίας Παρασκευής (1713) με τις βυζαντινές αγιογραφίες και ο γειτονικός ναός της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος.

Βρίσκεται σε ένα μαγευτικό τοπίο, όπου ο πολιτιστικός σύλλογος Λαβδανιωτών δημιούργησε με μεράκι και φαντασία, σε ένα πέτρινο παραδοσιακό κτίριο, το «Μουσείο Μανιταριών», έναν όμορφο και ζεστό χώρο στον οποίο εκτίθενται όλα τα μανιτάρια της περιοχής και παρουσιάζονται στο φυσικό τους περιβάλλον. Άγρια φυσικά μανιτάρια, αποξηραμένα αλλά και γλυπτά ενσωματώθηκαν μέσα σε προθήκες οι οποίες είναι και μικρογραφία της φύσης.

Ένα ιστορικό μνημείο αφιερωμένο στις ψυχές των Γρεβενιωτών που έπεσαν μαχόμενοι κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο (1940-41). Βρίσκεται σε υψόμετρο 1.728 μέτρα και δεσπόζει μεταξύ Φιλιππαίων και Σαμαρίνας. Το μνημείο προσφέρει μοναδική θέα και περιλαμβάνει σταυρούς, ανάγλυφα και πλάκες με τα ονόματα των πεσόντων. Ξεχωρίζει το υπερμέγεθες ομοίωμα κράνους μαχητή, πάνω σε κτίσμα οστεοφυλακίου, σύμβολο του νεαρού μαχητή του έπους 1940-41.

Ο Εθνικός Δρυμός Πίνδου (Βάλια Κάλντα) αποτελεί έναν από τους τελευταίους αυθεντικούς παραδείσους της Ευρώπης. Μια απομονωμένη έκταση όπου κυριαρχούν τα γιγάντια μαυρόπευκα, οι οξιές, τα ορμητικά ρέματα και οι απόκρημνοι γκρεμοί. Εδώ βρίσκουν καταφύγιο η καφέ αρκούδα, ο λύκος και σπάνια είδη της ορεινής πανίδας.

Αποτελούν ένα μαγευτικό τοπίο άγριας ομορφιάς, που συνάμα προσφέρει ηρεμία στον ταξιδιώτη. Ο ποταμός Βενέτικος και το πέτρινο γεφύρι της Πορτίτσας συνδυάζονται με τρόπο μοναδικό στο ομώνυμο φαράγγι των Γρεβενών, κάνοντάς το να θυμίζει εικόνα από καρτ ποστάλ.

Ξεπροβάλλουν στα αλπικά υψίπεδα του Μαυροβουνίου, σε υψόμετρο 1.960 μέτρων. Μικρές, κρυμμένες σαν «κουκλίστρες» κάτω από την αλπική κορυφή, τροφοδοτούνται από τα χιόνια που λιώνουν, προσφέροντας ένα θέαμα που κόβει την ανάσα.

Σε υψόμετρο 1.350 μέτρων συμπληρώνει το ονειρικό σκηνικό. Ένα καθρεφτιστικό τοπίο 45 χιλιομέτρων που περιβάλλεται από πυκνά δάση, προσφέροντας απόλυτη ηρεμία, περιπατητικές διαδρομές και εικόνες που θυμίζουν ντοκιμαντέρ.

Υδάτινες διαδρομές από το μοναστήρι του Οσίου Νικάνορος/Ιλαρίωνος, ιδανικές για εναλλακτικές δραστηριότητες που προσφέρουν μια αξέχαστη εμπειρία υπαίθριας περιπέτειας, καθώς η κατάβαση διασχίζει εντυπωσιακά φαράγγια, πυκνά παραποτάμια δάση και κρυμμένες γωνιές του ποταμού που δεν είναι προσβάσιμες από τον δρόμο. Με διαδρομές ήπιου έως μέτριου βαθμού δυσκολίας, αποτελεί ιδανική επιλογή τόσο για αρχάριους και οικογένειες όσο και για έμπειρους λάτρεις των εναλλακτικών δραστηριοτήτων.

Κτισμένη αμφιθεατρικά στις πλαγιές των Αντιχασίων, η Δεσκάτη αποτελεί κέντρο τοπικής κτηνοτροφίας και παραδοσιακής ξυλογλυπτικής, συνδυάζοντας την πλούσια πολιτιστική κληρονομιά με τον φυσικό πλούτο της περιοχής. Στην κεντρική της πλατεία δεσπόζει επιβλητικός ο Ιερός Ναός Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης με το εντυπωσιακό κωδωνοστάσιο και το εξαιρετικό ξυλόγλυπτο τέμπλο.

Ο Πολυχώρος Τέχνης και Πολιτισμού «Αντώνης Ι. Πέτσας» και το Λαογραφικό Μουσείο με τα κειμήλια της τοπικής παράδοσης στεγάζονται στο αναπαλαιωμένο παλιό δημοτικό σχολείο και αναδεικνύουν την πολιτιστική ταυτότητα της κωμόπολης.

Ένα ζωντανό μνημείο της φύσης ηλικίας 1.300 ετών που θεωρείται η αρχαιότερη της Ευρώπης, μόλις τρία χιλιόμετρα από το κέντρο. Με την επιβλητική της παρουσία αποτελεί ένα σπουδαίο φυσικό αξιοθέατο της περιοχής, συνδέοντας το παρόν με την ιστορία αιώνων.

Τα πυκνά δάση δρυός και πεύκης της περιοχής προσφέρονται για πεζοπορίες — από την ορειβατική διαδρομή προς το Καταφύγιο Βουνάσας έως τους ήπιους περιπάτους στη θέση «Κογιάθκα». Οι λάτρεις της φύσης μπορούν να εξερευνήσουν το Πάρκο Αγίου Αθανασίου Καρπερού με θέα στον Αλιάκμονα, τους χώρους αναψυχής στο Δασοχώρι (θέση Μουσταφά), καθώς και το επιβλητικό τοπίο στη Σκάλα και τον Χάντακα με τους καταρράκτες και το γεφύρι Παλιουριάς-Παναγιάς. Την εμπειρία συμπληρώνουν τα ζωντανά τοπικά πανηγύρια, όπως το πασχαλινό έθιμο της «Ανδρομάνας».

Μια κορυφαία στάση για γεωτουρισμό, όπου τα πεζοπορικά μονοπάτια διασχίζουν μερικά από τα αρχαιότερα πετρώματα της Ευρώπης, οδηγώντας τους επισκέπτες μέχρι το Ορειβατικό Καταφύγιο μέσα από ένα τοπίο σπάνιας γεωλογικής σημασίας.

Κτισμένη το 1534 σε επιβλητική τοποθεσία πάνω από τον Αλιάκμονα, ξεχωρίζει για τη φρουριακή της αρχιτεκτονική με τις πολεμίστρες και την εντυπωσιακή θέα στο φυσικό τοπίο. Στο καθολικό της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος φυλάσσονται σπουδαία κειμήλια, τα ιερά λείψανα και η θαυματουργή εικόνα του Αγίου, ενώ σε απόκρημνο βράχο διατηρείται και η ιστορική σκήτη του.

Ένα σημαντικό μνημείο με αξιόλογες τοιχογραφίες, όπως η Παναγία Βρεφοκρατούσα στον ανατολικό τοίχο του νάρθηκα, που βρίσκεται σε μικρή απόσταση από το χωριό Παναγιά.

Ιστορικό μοναστήρι της Τουρκοκρατίας (προ του 1797) που λειτούργησε ως «κρυφό σχολείο» και αργότερα ως αγγλικό αρχηγείο τη δεκαετία του '40. Αναστηλωμένο πλέον, διασώζει το παλιό καθολικό, το αρχονταρίκι, το παρεκκλήσι «Άξιον Εστί» και τους κοιτώνες. Είναι επισκέψιμο καθημερινά για προσκύνημα

Στον οικισμό Κατάκαλη, ο ιστορικός μονόχωρος ναός του Αγίου Γεωργίου χρονολογείται από τον 13ο αιώνα. Ξεχωρίζει για την πέτρινη είσοδο, τη νότια στοά, τις εντυπωσιακές τοιχογραφίες δύο περιόδων (17ου αιώνα και 1761) που καλύπτουν το εσωτερικό του, καθώς και για το περίτεχνο ξυλόγλυπτο τέμπλο του 1800, εξαιρετικό δείγμα εκκλησιαστικής τέχνης.